W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku Świat odetchnął z ulgą, kiedy to na arenie polityki międzynarodowej ogłoszono koniec tzw. zimnej wojny. Euforia była duża, pojawiały się opinie, że od tej chwili Świat jest bezpieczny. Wydawało się, że na znaczeniu traci potencjał militarny państw, jako zbędny w obliczu zapowiadanych konfliktów o charakterze ekonomicznym. Jak pokazał upływający czas nic bardziej mylnego. Co prawda konflikty na linii Wschód-Zachód faktycznie na kilka dekad ucichły, ich miejsce zajęły jednak inne zagrożenia, których źródłem była głównie polityka pomiędzy Państwa Zachodu, a krajami Bliskiego Wschodu. Wynikające z niej bolesne doświadczenia bezlitośnie pokazały, że niemożliwe są skuteczne zabiegi o bezpieczeństwo współczesnego państwa, bez dbałości o jego potencjał militarny. Celem artykułu jest wskazanie współczesnych uwarunkowań postrzegania działań wojennych. Skutkiem tak sformułowanego celu było określenie problemu badawczego w postaci pytania: jak postrzega się działania wojenne w pierwszych dwóch dekadach XXI wieku? W badaniach zastosowano podejście holistyczne, przyjmując, że zjawiska i sytuacje w rozpatruje się w sposób kompleksowy. Do rozwiązania problemu badawczego stosowano podejście systemowe, ukierunkowane na badanie zjawisk jako całości uwzględniając ich cechy i wielkości charakterystyczne oraz określenie różnorodności relacji wewnętrznych (Sienkiewicz, 1993, s. 63 – 65). Istotną metodą badawczą była analiza literatury odnoszącej się do zagadnień działań wojennych, współczesnych zagrożeń państwa oraz teorii bezpieczeństwa, a także badania dokumentów normatywno-prawnych z obszaru rozważań. W toku badań towarzyszących wykorzystano metody teoretyczne (głównie analiza, synteza, wnioskowanie), które zostały zastosowane w pracy analitycznej i koncepcyjnej. Wyniki przeprowadzonych badań sformułowane zostały z wykorzystaniem wnioskowania.